Kometa nieokresowa C/2018 W2 (Africano)

     Podczas ostatniej sesji obserwacyjnej z 8 na 9 czerwca zarejestrowałem jeszcze jedną kometę. C/2018 W2 (Africano) została odkryta 27 listopada 2018 roku przez B. M. Africano (Obserwatorium Mount Lemmon), kiedy była daleko od Słońca, ok. 570 mln km i miała jasność 18,3 mag. Ekscentryczność jej orbity jest zbliżona do 1, co oznacza, że pochodzi z dalekiego Obłoku Oorta, w pobliżu Słońca widzimy ją właśnie teraz i po przejściu przez peryhelium 5 września, nigdy więcej jej nie ujrzymy. Kometa obecnie ma jasność ok. 14 mag, ale szacuje się, że pod koniec września będzie dostępna dla małych teleskopów, a jej blask sięgnie ok. 9,5 magnitudo. Do końca sierpnia C/2018 W2 (Africano) przebywać będzie w gwiazdozbiorze Żyrafy.

Poniżej zamieszczam zdjęcie komety powstałe po złożeniu 138 obrazów, zwykłe i po inwersji.

Kometa C/2018 W2 (Africano)

Kometa C/2018 W2 (Africano) - inwersja

Kometa C/2018 W2 (Africano) - pomiar astrometryczny

Kometa C/2018 W2 (Africano) - orbita i położenie komety w chwili rejestracji.

Poniżej dla porównania pojedyncze zdjęcie komety z czasem ekspozycji 6 sekund:

Kometa C/2018 W2 (Africano) - pojedyncze zdjęcie - czas ekspozycji 6 sekund.

Data: 8 Jun 2019 - 23:31 - 23:56 UT
Kąt fazowy: +20°36'
Odległość od Ziemi: 2,547 AU
Odległość od Słońca: 1,904 AU
Teleskop: 0.2-m f/5 Newton Sky-Watcher
Exp: 138 x 6 sec      1x1 binning
Kamera: ZWO ASI 290MM

http://astro.vanbuitenen.nl/comet/2018W2
http://www.aerith.net/comet/catalog/2018W2/2018W2.html

Podczas rejestracji komety C/2018 W2 (Africano) trafił mi się taki oto obraz :-)
W ciągu 6 sekund, bo tyle trwało naświetlanie, niemal na środku zdjęcia zarejestrował się przelatujący samolot oraz rosyjski satelita INTERCOSMOS 24 (co potwierdził program Stellarium). Te równoległe szerokie i wąskie linie to właśnie samolot, który całkowicie przysłonił kometę (górna szeroka linia). W tym samym czasie, niemal prostopadle do samolotu, przeleciał satelita, co obrazuje wąska linia przecinająca ślad samolotu. Pole widzenia to tylko 19 x 12 minut kątowych.

Samolot i satelita INTERCOSMOS 24. 9 czerwca 2019 godzina 1:46 czasu polskiego.

Więcej o satelicie INTERKOSMOS 24:
https://www.n2yo.com/satellite/?s=20261
https://space.skyrocket.de/doc_sdat/interkosmos-24.htm

Planetoida pasa głównego (13290) 1998 QN75

     Słabo opisana w sieci i nienazwana dotąd planetoida z pasa głównego (13290) 1998 QN75, właśnie wczoraj 20 czerwca była w opozycji do Słońca. Jej rejestrację wykonałem w nocy z 8 na 9 czerwca, a wybrałem ją ponieważ jasność (16,5 mag) oraz położenie na niebie (46° nad południowym horyzontem), wydały mi się w tym czasie najlepsze ;-) Planetoida ma średnicę ok. 8,8 km i w chwili obserwacji znajdowała się 1,89 j.a. (~283 mln km) od Ziemi. Została odkryta 24 sierpnia 1998 roku przez projekt LINEAR w Obserwatorium Magdalena Ridge położonym w hrabstwie Socorro w Nowym Meksyku (USA), choć jej pierwsze obserwacje wykonywano już w 1968 roku i latach późniejszych (oznaczenia 1968 UN1 = 1972 RJ1 = 1979 HU1 = 1991 AR4). Wszystkie te obserwacje powiązano dopiero później z obiektem 1998 QN75.
Znaleźć ją możemy aktualnie w gwiazdozbiorze Wężownika, w którym przebywać będzie aż do końca września, ale jasność w granicach 16,5 - 17,5 mag pozwoli na obserwacje tylko nielicznym.

Planetoida pasa głównego (13290) 1998 QN75. Ekspozycja 1 x 5 sek.

Planetoida pasa głównego (13290) 1998 QN75 - pomiar astrometryczny. Stack 25 x 5 sek.

Planetoida pasa głównego (13290) 1998 QN75 - orbita i położenie w chwili obserwacji.

Planetoida (13290) 1998 QN75 - ruch na tle gwiazd (łączny czas 26 minut, wykorzystano 25 ujęć po 5 sek. każde)

Data: 8 Jun 2019 - 22:59 - 23:25 UT
Kąt fazowy: +12°10'
Odległość od Ziemi: 1,894 AU
Odległość od Słońca: 2,785 AU
Teleskop: 0.2-m f/5 Newton Sky-Watcher
Exp: 5 sec   1x1 binning
Kamera: ZWO ASI 290MM

MPC Report
TEL .200-m F5 Reflector + ASI 290MM
ACK MPCReport file updated 2019.06.20 17:38:50
NET Gaia DR2
13290         C2019 06 08.95789 18 06 00.67 +09 15 02.5          16.15G      XXX
13290         C2019 06 08.96644 18 06 00.24 +09 15 04.8          16.24G      XXX
13290        KC2019 06 08.96695 18 06 00.21 +09 15 04.8          16.34G      XXX
13290         C2019 06 08.97634 18 05 59.76 +09 15 07.7          16.42G      XXX

PhotReport
TELESCOPE:   .200-m F5 Reflector + ASI 290MM
---------------------------------------------------------------
      JD         mag     Flt   SNR    ZeroPt      Cat   Design.
---------------------------------------------------------------
2458643.45789   16.155 G  C   21.21   23.271 Gaia DR2   13290
2458643.46644   16.242 G  C   20.95   23.224 Gaia DR2   13290
2458643.46695   16.343 G  C   23.83   23.262 Gaia DR2   13290
2458643.47634   16.422 G  C   18.16   23.243 Gaia DR2   13290

https://minorplanetcenter.net/db_search/show_object?object_id=13290
https://ssd.jpl.nasa.gov/sbdb.cgi?sstr=13290

Kometa okresowa 68P/Klemola

    68P/Klemola to kometa okresowa należąca do rodziny komet Jowisza. Nazwa komety pochodzi od nazwiska odkrywcy Arnolda Richarda Klemoli, który w listopadzie 1965 roku zaobserwował ją z obserwatorium Yale-Columbia Southern Station w Argentynie. Kometa powraca w nasze rejony co prawie 11 lat i obecnie jest to jej szósty powrót od momentu odkrycia. W tej chwili wciąż zbliża się do Słońca i Ziemi. Najbliższe spotkanie z Ziemią odnotuje 12 lipca z odległością ok. 186,5 mln km, natomiast peryhelium nastąpi dopiero 9 listopada i zbliży się wtedy do Słońca na odległość 1,79 AU czyli ok. 268 mln km.

Poniższy obraz to 8 minut rejestracji i złożenie 44 ujęć, każde po 5 sekund.

Kometa okresowa 68P/Klemola.

Kometa okresowa 68P/Klemola - orbita.

     Wciąż zmagam się ze swoim setupem. Nierówne prowadzenie powoduje, że mam sporo fotograficznych odrzutów. Sam teleskop także generuje niezbyt czyste obrazy, przynajmniej nie takie jakich oczekiwałbym. Zmiana setupu nastąpi najprawdopodobniej dopiero w przyszłym roku. Może wtedy będzie mi łatwiej pracować z uzbieranym materiałem.

Date: 8 Jun 2019 - 22:37 UT
Phase angle: +8°44'
Delta: 1,364 AU
r: 2,342 AU
Telescope: 0.2-m f/5 Newton Sky-Watcher - Focal Length: 1000 mm
exp: 44 x 5 sec   1x1 binning
camera: ZWO ASI 290MM

Obłoki srebrzyste

     Dzisiaj bardzo wczesnym rankiem, przed godziną trzecią, nad północno-wschodnim horyzontem, zauważyć można było polarne chmury mezosferyczne zwane obłokami srebrzystymi. Po raz pierwszy widziałem je na żywo. Dzięki obserwacji od godziny 2:00 do prawie 3:00 mogłem zobaczyć jak rozprzestrzeniały się nieco wyżej nad horyzont. Przede wszystkim zachwycałem się widokiem, ale udało się uchwycić między innymi taki moment :-) Przepiękny to był widok. 

Obłoki srebrzyste.

Asteroida z grupy Apollo 2019 HN3

     Asteroida z grupy Apollo 2019 HN3 (ZTF034R) o średnicy szacowanej na 47 - 105 metrów zbliżyła się do Ziemi 29 kwietnia o godzinie 14:38 na odległość ok. 2,5 mln km. Po raz pierwszy zaobserwowana została 26 kwietnia w Obserwatorium Palomar przez ZTF (Zwicky Transient Facility). Wieczorem, w dniu największego zbliżenia, miałem w planach zapolować na tą wciąż wymagającą potwierdzenia przez Minor Planet Center asteroidę NEO o oznaczeniu ZTF034R. Niestety w trakcie namierzania przeze mnie asteroidy okazało się, że parę godzin wcześniej została ona już potwierdzona i otrzymała numer 2019 HN3. Na schwytanie asteroidy wciąż niepotwierdzonej będę musiał jeszcze zaczekać. 

Asteroida z grupy Apollo 2019 HN3 - pomiar astrometryczny

Asteroida z grupy Apollo 2019 HN3 - orbita

Asteroida z grupy Apollo 2019 HN3 - odległość do Ziemi z trakcie obserwacji ok. 2,54 mln km.

2019 HN3 poruszała się bardzo szybko. Pomiar astrometryczny wykazał, że w ciągu minuty przemieszczała się o ok. 40 sekund łuku. Oznacza to, że pełną tarczę Księżyca minęłaby w ciągu niecałej godziny. W celu zarejestrowania jej punktowego obrazu nie mogłem stosować długich czasów naświetlania. Nastawione 3,5 sekundy wystarczyły jednak, aby obiekt o jasności 16,9 mag znalazł się na obrazie. Animacja zebranych obrazów to zaledwie 5 minut i jak widać w tym czasie przemierzyła sporą część kadru.

Asteroida z grupy Apollo 2019 HN3 - animacja ruchu - czas trwania 5 minut

Asteroidy bliskie Ziemi (152931) 2000 EA107 oraz (141525) 2002 FV5

     W nocy z 21 na 22 kwietnia zarejestrowałem dwie dość duże asteroidy bliskie Ziemi. Pierwszą z nich jest asteroida z grupy Atena (152931) 2000 EA107 odkryta 15 marca 2000 roku. Jej zbliżenie do Ziemi na odległość 24,5 mln km (63,7 odległości do Księżyca) nastąpi 29 kwietnia. Będzie wtedy już słabsza niż podczas nocy obserwacyjnej kiedy zanotowałem jasność 16,28 mag. Średnica asteroidy zmierzona przez sondę WISE to ok. 1,65 km.

Asteroida z grupy Atena 2000 EA107 - złożenie 20 x 4 sek.

Asteroida z grupy Atena (152931) 2000 EA107 - pomiar astrometryczny - eksp. 20 x 4 sek.

Asteroida 2000 EA107 - wyniki pomiaru astrometrycznego

Asteroida 2000 EA107 - wyniki pomiaru fotometrycznego

Asteroida 2000 EA107 - orbita

Druga asteroida z grupy Apollo (141525) 2002 FV5 odkryta została 21 marca 2002 roku. Największe zbliżenie do naszej planety na odległość ok. 18,4 mln km (47,9 odległości do Księżyca) zanotuje 1 maja, a maksimum jasności podczas tego podejścia przypada na najbliższą noc ok. 15,7 mag. Podczas moich obserwacji jasność była nieco słabsza 16,09 mag. Jej średnica szacowana jest na 0,7 - 1,6 km. Asteroidę będzie można zaobserwować dziś w konstelacji Psów Gończych.

Asteroida z grupy Apollo (141525) 2002 FV5 - pomiar astrometryczny - eksp. 25 x 7 sek.

Asteroida 2002 FV5 - wyniki pomiaru astrometrycznego

Asteroida 2002 FV5 - wyniki pomiaru fotometrycznego

Asteroida 2002 FV5 - orbita

Planetoida (2) Pallas w spotkaniu z gwiazdą Muphrid

     Planetoida (2) Pallas - druga po Ceres odkryta planetoida o średnicy ok. 544 km, w nocy z 10 na 11 kwietnia minęła na niebie trzecią najjaśniejszą gwiazdę Wolarza Muphrid, a odległość między nimi wyniosła niecałe dwie minuty kątowe. Obserwacja w dzień wydarzenia miała trwać ponad trzy godziny, aby uchwycić moment największego zbliżenia na niebie planetoidy i gwiazdy. Ostatecznie trwała równe 3 godziny z czego cała druga połowa tego czasu to było polowanie na małe szczeliny między chmurami. Poniższa animacja dobrze ukazuje jak zmieniała się przejrzystość, a ostatni kadr został wykonany podczas dużego już zachmurzenia przez małą lukę w chmurach.

Planetoida (2) Pallas podczas zbliżania się na niebie do gwiazdy Muphrid.
Każdy kadr 6 sekund naświetlania.

Obserwacje planetoidy Pallas prowadziłem już trzy dni wcześniej i na dzień przed głównym wydarzeniem. 7 kwietnia powstała animacja z trzech ujęć, pokazująca planetoidę poruszającą się w kierunku gwiazdy Muphrid, której na filmie nie widać :-) :

Planetoida (2) Pallas na trzy dni przed koniunkcją z gwiazdą Muphrid.

9 kwietnia najpierw spoglądałem na Pallas przez lornetkę i nie spodziewałem się, że tak dobrze będzie ją widać :-) Następnie lustrzanką wykonałem szerokie ujęcie skierowane na gwiazdozbiór Wolarza chcąc uchwycić obok gwiazdy Muphrid także Arktura:

Planetoida (2) Pallas w szerokim ujęciu.

(2) Pallas obiega Słońce w ciągu 4 lat 224 dni i 9 godzin. Zbliża się do orbity Ziemi na 1,2 jednostki astronomiczne, a tutaj była w odległości ok. 1,6 j. a. (ok. 241 mln km).
Gwiazda Muphrid to trzecia pod względem jasności gwiazda w konstelacji Wolarza. Oddalona jest od nas o ok. 37 lat świetlnych i na niebie leży blisko innej gwiazdy Arktura. Arktur znajduje się prawie w takiej samej odległości od Słońca co Muphrid, a to oznacza, że obie gwiazdy leżą dość blisko siebie, a mianowicie ok. 3,2 lata świetlne. Gdybyśmy hipotetycznie znaleźli się na planecie krążącej wokół gwiazdy Muphrid, to na nocnym niebie Arktur świeciłby blaskiem ok. -5 mag, a więc jaśniej od Wenus.

Miło mi też zakomunikować, że powyższa animacja przejścia planetoidy (2) Pallas została użyta w odcinku AstroLife "Niebo w maju 2019", dokładnie w 8 minucie i 48 sekundzie https://youtu.be/2mZQqyJuG0E?t=528 warto jednak obejrzeć cały odcinek https://youtu.be/2mZQqyJuG0E