16 sierpnia 2026

C/2024 J3 (ATLAS) – fotografia i własny pomiar ruchu komety

     W nocy z 13 na 14 sierpnia 2026 roku udało mi się zarejestrować kometę C/2024 J3 (ATLAS). Nie należy ona do efektownych, jasnych komet z rozbudowanym warkoczem. Na pojedynczej, krótkiej ekspozycji jest bardzo niepozornym obiektem, dlatego do wykonania fotografii zebrałem aż 450 klatek po 8 sekund, uzyskując łącznie 60 minut czasu integracji.

Tym razem obserwacja nie zakończyła się jednak na przygotowaniu fotografii. Te same klatki wykorzystałem później również do wykonania pomiarów astrometrycznych, dzięki którym można było zmierzyć rzeczywisty ruch komety na tle gwiazd i porównać własne wyniki z efemerydą JPL Horizons.



Kometa C/2024 J3 (ATLAS)

C/2024 J3 została odkryta 6 maja 2024 roku na obrazach wykonanych w ramach programu ATLAS w Rio Hurtado w Chile. ATLAS (Asteroid Terrestrial-impact Last Alert System) jest automatycznym przeglądem nieba zaprojektowanym przede wszystkim do wykrywania obiektów mogących zbliżać się do Ziemi, ale przy okazji jego teleskopy regularnie odkrywają również nowe komety.

Orbita C/2024 J3 jest silnie nachylona względem płaszczyzny ekliptyki — jej inklinacja wynosi około 75,6°. Peryhelium, czyli punkt orbity znajdujący się najbliżej Słońca, kometa osiągnie około 25 listopada 2026 roku. Co ciekawe, nawet wtedy będzie znajdowała się około 3,87 AU od Słońca. Jest to więc kometa pozostająca bardzo daleko od naszej gwiazdy nawet podczas największego zbliżenia do niej.

W czasie mojej obserwacji kometa znajdowała się około 3,5 AU od Ziemi, czyli ponad 500 milionów kilometrów od nas, oraz prawie 4 AU od Słońca.

Tak duża odległość od Słońca częściowo tłumaczy jej niepozorny wygląd. Na fotografii widoczna jest przede wszystkim niewielka, rozmyta kondensacja komy, bez efektownego długiego warkocza.

Powiększenie fragmentu fotografii. C/2024 J3 widoczna jest jako niewielki, rozmyty obiekt na tle punktowych gwiazd

 

Jak powstało zdjęcie?

Materiał zbierałem od 23:10 do 00:14 UTC w nocy z 13 na 14 sierpnia.

Do obserwacji wykorzystałem:

  • teleskop Sky-Watcher Newton 200/1000 f/5,
  • kamerę monochromatyczną ZWO ASI290MM,
  • 450 × 8 s, czyli łącznie 60 minut integracji,
  • Gain 350,
  • 40 klatek Dark,
  • akwizycję w N.I.N.A.

Pojedyncza 8-sekundowa klatka LIGHT. W porównaniu z finalnym stackiem dobrze pokazuje, jak niewiele informacji o słabej komecie znajduje się na pojedynczej ekspozycji.
 

Obróbka komety wymaga nieco innego podejścia niż zwykła fotografia gwiazd. Kometa podczas obserwacji przesuwa się względem nieruchomego tła gwiazdowego. Jeżeli wszystkie zdjęcia zostaną wyrównane na gwiazdy, gwiazdy pozostaną punktowe, ale poruszająca się kometa zacznie tworzyć smugę. Jeżeli natomiast wyrównamy obrazy na ruch komety, ona pozostanie skupiona, a przesuną się gwiazdy.

Dlatego w ASTAP przygotowałem dwa niezależne stacki: jeden wyrównany na gwiazdy, a drugi zgodnie z efemerydalnym ruchem C/2024 J3. Oba obrazy zostały następnie połączone podczas końcowej obróbki w Adobe Photoshop.

Dwa sposoby złożenia tego samego materiału. Do góry wyrównanie zgodnie z ruchem komety, na dole wyrównanie na gwiazdy.

Dzięki temu finalne zdjęcie pokazuje zarówno punktowe gwiazdy, jak i nierozciągniętą kometę.

Od fotografii do astrometrii

Zebrany materiał postanowiłem wykorzystać również do czegoś więcej niż przygotowania samego zdjęcia.

Wybrałem pięć oryginalnych klatek FITS, rozmieszczonych na przestrzeni całej sesji — od 23:10:36 do 00:14:26 UTC — i wykonałem ich pomiary astrometryczne w programie Astrometrica.

Do rozwiązania pola i wyznaczenia pozycji wykorzystany został katalog Gaia DR3. Poszczególne rozwiązania astrometryczne bazowały na 76–114 gwiazdach katalogowych, a wartości RMS rozwiązania dla współrzędnych wynosiły zwykle około 0,3–0,4 sekundy łuku.

Pomiar pozycji C/2024 J3 w programie Astrometrica. Położenie obiektu zostało wyznaczone względem gwiazd katalogowych Gaia DR3.

W ciągu niespełna 64 minut zmierzona pozycja komety zmieniła się z:

RA = 284,02466°
Dec = +43,34646°

do:

RA = 284,01191°
Dec = +43,34770°

Sam zapis współrzędnych nie jest jednak szczególnie intuicyjny. Znacznie ciekawsze było policzenie z nich rzeczywistej prędkości komety na niebie.

Jak szybko poruszała się C/2024 J3?

Porównując pięć pozycji komety zmierzonych w ciągu całej sesji, obliczyłem jej prędkość oraz kierunek ruchu na tle gwiazd.

Otrzymana prędkość kątowa wyniosła:

0,530″/min

przy kącie pozycyjnym:

PA ≈ 276,8°.

Oznacza to, że kometa poruszała się przede wszystkim na zachód, z niewielką składową ruchu w kierunku północnym.

 

Samo uzyskanie liczby nie mówi jednak jeszcze, czy pomiar jest poprawny. Dlatego wynik porównałem z niezależną efemerydą NASA/JPL Horizons.

Dla dokładnie tych samych pięciu momentów JPL Horizons przewidywał prędkość około 0,545–0,547″/min i kąt pozycyjny około 278,1°.

Średnia wartość efemerydalna wynosiła około:

0,546″/min, PA ≈ 278,1°

wobec mojego pomiaru:

0,530″/min, PA ≈ 276,8°.

Różnica prędkości wyniosła więc około 0,016″/min, czyli zaledwie około 3%, natomiast różnica kierunku ruchu około 1,3°.

Jak na pomiar wykonany własnym 20-centymetrowym teleskopem i niewielką kamerą astronomiczną zgodność okazała się bardzo dobra.

A gdzie dokładnie powinna znajdować się kometa?

Poszedłem jeszcze krok dalej i porównałem każdą z pięciu zmierzonych pozycji z pozycją przewidywaną w tym samym momencie przez JPL Horizons.

Takie porównanie nazywa się O−C — Observed minus Computed, czyli „pozycja zaobserwowana minus pozycja obliczona”.

Dla poszczególnych pomiarów odległość zmierzonej pozycji od pozycji przewidywanej przez JPL wyniosła orientacyjnie:

0,68″ • 1,06″ • 0,50″ • 1,35″ • 1,79″

Średnia odległość wyniosła około 1,08 sekundy łuku, a łączny RMS pozycji około 1,17″.

Porównanie pięciu własnych pomiarów astrometrycznych z efemerydą JPL Horizons. O−C oznacza różnicę pomiędzy pozycją zaobserwowaną (Observed) a obliczoną (Computed)
 

Wartości te należy traktować z odpowiednią ostrożnością, ponieważ współrzędne zapisane w raporcie ADES mają ograniczoną liczbę miejsc dziesiętnych. Nie ma więc sensu przywiązywać dużej wagi do setnych części sekundy łuku. Istotna jest natomiast skala wyniku: wszystkie pięć niezależnych pomiarów znalazło się w odległości mniejszej niż około 2″ od pozycji przewidywanej przez JPL.

Nie tylko fotografia

Na początku celem było po prostu sfotografowanie słabej komety. Z tych samych danych udało się jednak później uzyskać coś więcej: zmierzyć jej pozycję, zaobserwować przesunięcie na tle gwiazd, obliczyć prędkość i kierunek ruchu, a następnie niezależnie zweryfikować wyniki za pomocą efemerydy JPL Horizons.

Obiekt znajdujący się ponad pół miliarda kilometrów od Ziemi przesuwał się na moich zdjęciach z prędkością zaledwie około pół sekundy łuku na minutę. Mimo tak niewielkiego ruchu seria krótkich ekspozycji wykonanych teleskopem o aperturze 20 cm wystarczyła, aby ten ruch rzeczywiście zmierzyć.

To dobrze pokazuje, że amatorska fotografia astronomiczna nie musi kończyć się na przygotowaniu atrakcyjnego obrazu. Odpowiednio zapisane oryginalne pliki FITS zawierają dane pomiarowe, do których można później wrócić i wykorzystać je do astrometrii, fotometrii czy analizy ruchu obserwowanego obiektu.

Dane obserwacji

Obiekt: C/2024 J3 (ATLAS)
Data: 13/14.08.2026
Czas: 23:10–00:14 UTC
Teleskop: Sky-Watcher Newton 200/1000 f/5
Kamera: ZWO ASI290MM
Materiał: 450 × 8 s = 60 min
Gain: 350
Kalibracja: 40 × Dark
Akwizycja: N.I.N.A.
Stackowanie: ASTAP
Astrometria: Astrometrica 4.16.4.468 / Gaia DR3
Obróbka końcowa: Adobe Photoshop CS5

Zmierzona prędkość kątowa: ~0,530″/min
JPL Horizons: ~0,546″/min
Różnica: ~3%
Średnia odległość pozycji O−C: ~1,08″

 

# submitter
! name M. Ksiazkiewicz
# observers
! name M. Ksiazkiewicz
# measurers
! name M. Ksiazkiewicz
# telescope
! design 0.2-m F5 Reflector + ASI 290MM
! aperture 0.2
! fRatio 5.0
! detector CMO
# software
! astrometry Astrometrica 4.16.4.468
! photometry Astrometrica 4.16.4.468
|permID       |obsTime                          |ra               |dec        |rmsRA|rmsDec|astCat  |mag  |rmsMag|seeing|exp |
|C/2024 J3  |2026-08-13T23:10:36Z   |284.02466  |+43.34646  |0.29 |0.34  |   Gaia3|16.58|0.240 |0.9   |   8|
|C/2024 J3  |2026-08-13T23:26:33Z   |284.02163  |+43.34714  |0.40 |0.40  |   Gaia3|16.71|0.270 |0.9   |   8|
|C/2024 J3  |2026-08-13T23:42:40Z   |284.01800  |+43.34748  |0.34 |0.33  |   Gaia3|16.50|0.288 |0.8   |   8|
|C/2024 J3  |2026-08-13T23:58:37Z   |284.01505  |+43.34744  |0.26 |0.27  |   Gaia3|16.84|0.262 |0.9   |   8|
|C/2024 J3  |2026-08-14T00:14:26Z   |284.01191  |+43.34770  |0.32 |0.34  |   Gaia3|16.90|0.336 |0.8   |   8|

 

1 listopada 2025

Asteroida (1916) Boreas

      To już ostatni obiekt zarejestrowany 19 października 2025 roku. Asteroida z grupy Amora (1916) Boreas o średnicy ok. 3,5 km. Odkryta została 1 września 1953 roku przez Sylvaina Juliena Arend w belgijskim Uccle.
Podczas mojej obserwacji znajdowała się ok. 86,5 mln km od Ziemi i poruszała się z prędkością 0,35 arcmin/h w gwiazdozbiorze Pegaza, będąc widoczną z jasnością ok. 15,5 mag. 
Asteroida (1916) Boreas okrąża Słońce co 3,43 lat, zbliżając się na odległość 1,25 j.a. do Słońca i oddalając na odległość 3,29 j.a. 
Wykonuje pełny obrót wokół własnej osi co 3,49 godziny.



Pomiar astrometryczny asteroidy (1916) Boreas

 
Orbita i położenie asteroidy (1916) Boreas w chwili obserwacji

31 października 2025

Asteroida 112985 (2002 RS28)

      Jeszcze jeden obiekt zarejestrowany 19 października 2025 roku, to asteroida z grupy Amora 112985 (2002 RS28) o średnicy ok. 3,3 km. Odkryta została 6 września 2002 roku przez projekt LINEAR w Socorro. W momencie mojej obserwacji znajdowała się ok. 62,9 mln km od Ziemi i poruszała się z prędkością 5,01 arcmin/h w gwiazdozbiorze Andromedy, będąc widoczną z jasnością ok. 15,7 mag. 
Asteroida 112985 okrąża Słońce co 1208 dni (3,31 roku), zbliżając się na odległość 1,13 j.a. i oddalając na odległość 3,31 j.a. Wykonuje pełny obrót wokół własnej osi co 3,79 godziny.



Asteroida (4183) Cuno

      Kolejny obiekt zarejestrowany 19 października 2025 roku, to asteroida z grupy Apollo (4183) Cuno o średnicy ok. 3,6 km. Odkryta została 5 czerwca 1959 roku przez niemieckiego astronoma Cuno Hoffmeistera. Należy do grupy potencjalnie niebezpiecznych asteroid. W momencie mojej obserwacji znajdowała się ok. 160 mln km od Ziemi i poruszała się z prędkością 0,59 arcmin/h w gwiazdozbiorze Barana, będąc widoczną z jasnością ok. 16,6 mag. 
Cuno okrąża Słońce co 1020 dni (2,79 roku), zbliżając się na odległość 0,72 j.a. i oddalając na odległość 3,24 j.a. Cuno ma średnicę około 3,7 kilometra, co czyni ją większą niż 99% asteroid, porównywalną rozmiarem do wyspy Manhattan.
Obserwowano rotację Cuno. Wykonuje ona pełny obrót wokół własnej osi co 3,56 godziny.



 
Pomiar astrometryczny asteroidy (4183) Cumo


Orbita i położenie asteroidy (4183) Cuno w momencie obserwacji


27 października 2025

Asteroida 138205 (2000 EZ148)

      19 października 2025 roku zarejestrowałem asteroidę z grupy Apollo 138205 (2000 EZ148) o średnicy ok. 3,2 km. Znajdowała się wówczas ok. 74,8 mln km od Ziemi, a największe zbliżenie miało miejsce 10 lipca (ok. 29,9 mln km od Ziemi). Poruszała się z prędkością 1,2 arcmin/h w gwiazdozbiorze Trójkąta, będąc widoczną z jasnością ok. 15,1 mag.


 


 

Pomiar astrometryczny asteroidy 138205

 

Orbita i położenie asteroidy 138205 podczas obserwacji

Asteroida 164206 (2004 FN18)

       19 października 2025 roku zarejestrowałem asteroidę z grupy Apollo 164206 (2004 FN18) o średnicy ok. 1,1 km. Znajdowała się wówczas ok. 27,4 mln km od Ziemi, a największe zbliżenie ma nastąpić dopiero 7 listopada (ok. 16,8 mln km od Ziemi). Poruszała się z prędkością 3,3 arcmin/h w gwiazdozbiorze Barana, będąc widoczną z jasnością ok. 15,2 mag.


 


Pomiar astrometryczny asteroidy 164206 (2004 FN18)

Orbita i położenie asteroidy 164206 w chwili obserwacji


10 września 2025

Małe zbliżenie do asteroidy (433) Eros.

       Oto moja obserwacja asteroidy (433) Eros z 3 września 2025. Asteroida o jasności ok. 11,8 magnitudo znajdowała się w gwiazdozbiorze Trójkąta i według obserwacyjnych obliczeń przemieszczała się na niebie z prędkością 0,93 arcmin/h. Nie miałem jeszcze w swojej kolekcji tej asteroidy, a jest to jedna z największych asteroid bliskich Ziemi, należąca do grupy Amora, o rozmiarach 34,4 × 11,2 × 11,2 km. W roku 1975, dokładnie 23 stycznia, zbliżyła się do naszej planety na odległość 0.15 jednostek astronomicznych (ok. 22,6 mln km). Ponownie tak blisko znajdzie się 24 stycznia 2056 roku. Ponadto jest to pierwsza w historii asteroida na której wylądował obiekt wysłany z Ziemi. Stało się to dokładnie 12 lutego 2001 roku, kiedy to sonda NEAR Shoemaker, po rocznych badaniach w pobliżu obiektu, ostatecznie powoli usiadła na asteroidzie (433) Eros. Poniżej swoich obserwacji zamieszczam kilka zdjęć jakie sonda przesłała wraz z opisem.



 

 


 # observatory
! mpcCode XXX
! name Biedrusko
# submitter
! name M. Ksiazkiewicz
# observers
! name M. Ksiazkiewicz
# measurers
! name M. Ksiazkiewicz
# telescope
! design 0.2-m F5 Reflector + ASI 290MM
! aperture 0.2
! detector CMO
# software
! astrometry Astrometrica 4.15.0.455
! photometry Astrometrica 4.15.0.455

|provID        |obsTime                           |ra                |dec              |rmsRA|rmsDec|astCat  |mag  |rmsMag|seeing|exp |
|433        |2025-09-03T20:24:31Z   | 29.90117  |+32.78207  |11.23    |11.23    |   Gaia2|17.10|0.946    |0.8     |  15|
|433        |2025-09-03T20:49:42Z   | 29.90390  |+32.78765  |0.70     |0.69     |   Gaia2|18.28|0.709    |0.8     |  15|
|433        |2025-09-03T21:15:41Z   | 29.90632  |+32.79480  |1.83     |1.78     |   Gaia2|17.47|1.129    |0.8     |  15|
|433        |2025-09-03T21:40:54Z   | 29.90891  |+32.80115  |3.40     |3.40     |   Gaia2|15.68|0.618    |0.8     |  15|
|433        |2025-09-03T22:07:56Z   | 29.91148  |+32.80726  |0.58     |0.55     |   Gaia2|15.89|0.668    |0.8     |  15|
|433        |2025-09-03T22:33:41Z   | 29.91440  |+32.81343  |0.63     |0.55     |   Gaia2|14.67|0.395    |0.8     |  15|

 

Poniższe zdjęcie Erosa, to pierwsze zdjęcie asteroidy wykonane z orbitującego statku kosmicznego i jest mozaiką czterech obrazów uzyskanych przez NEAR 14 lutego 2000 roku, tuż po wejściu statku kosmicznego na orbitę. Patrzymy w dół, nad biegun północny Erosa, na jeden z największych kraterów na powierzchni, który mierzy 6 kilometrów średnicy. Wewnątrz ścian krateru widoczne są subtelne różnice w jasności, które sugerują pewne warstwowanie skały, z której powstał krater. Wąskie rowki biegnące równolegle do długiej osi Erosa przecinają południowo-wschodnią część krawędzi krateru. W pobliżu dna krateru znajduje się głaz wielkości domu; wydaje się, że stoczył się po ścianie krateru. Duża liczba głazów znajduje się również w innych częściach powierzchni asteroidy. Powierzchnia asteroidy jest mocno pokryta kraterami, co wskazuje, że Eros jest stosunkowo stary.  

 

Z pięćdziesięciu kilometrów ponad planetoidą Eros, jej powierzchnia wygląda na pokrytą niezwykłą substancją: regolitem. Grubość i skład powierzchniowego pyłu tworzącego regolit pozostaje tematem wielu badań. Na 433 Eros jego większość prawdopodobnie powstała w wyniku licznych, małych zderzeń w długiej historii planetki. Na  tym barwnym obrazie wykonanym przez automatyczną sondę NEAR-Shoemaker, która krążyła wokół Erosa w latach 2000 i 2001, brązowe obszary wskazują na regolit chemicznie przetworzony w wyniku wystawienia na działanie wiatru słonecznego podczas uderzeń mikrometeorytów. Białe obszary uważa się za stosunkowo mniej narażone na ekspozycję. Głazy widoczne wewnątrz krateru wydają się brązowe, co sugeruje, że są wystarczająco stare, by ich powierzchnię opalił wiatr słoneczny albo w jakiś inny sposób pokryły się ciemnym powierzchniowym pyłem.


 Lokalizacja planowanego miejsca lądowania sondy NEAR Shoemaker jest pokazana na tej mozaice zdjęć, wykonanej 3 grudnia 2000 roku z wysokości 200 kilometrów. Na tym ujęciu południe jest na górze, a terminator (wyimaginowana linia oddzielająca dzień od nocy) znajduje się w pobliżu równika. Miejsce lądowania (na końcu strzałki) znajduje się w pobliżu granicy dwóch wyraźnie różnych prowincji, które sonda sfotografuje podczas zniżania. Na południu i wschodzie (powyżej i po lewej) znajduje się starszy, pokryty kraterami teren, a na północy (na dole) znajduje się formacja w kształcie siodła Himeros, której mniejsza gęstość nakładających się kraterów wskazuje na stosunkowo niedawne odnowienie powierzchni przez procesy geologiczne.


 To ostatnie zdjęcie asteroidy 433 Eros, otrzymane z satelity NEAR Shoemaker. Wykonane z odległości 120 metrów, ma 6 metrów średnicy. Skała widoczna na górze zdjęcia ma 4 metry średnicy. Smugi u dołu wskazują na utratę sygnału, gdy sonda dotknęła asteroidy podczas transmisji tego zdjęcia.

 

Więcej zdjęć z misji sondy NEAR-Shoemaker wokół Erosa pod poniższym linkiem:

 https://near.jhuapl.edu/iod/archive.html